Łodzianie nie pracują sami. O współpracę poprosili ich Amerykanie ze słynnego Massachusetts Institute of Technology! Wspólnie napisali projekt, który został wybrany przez NATO jako ten, który warto dofinansować. Na ułatwienie kontaktów Polaków z Amerykanami NATO dało 12 tys. dolarów. Polski zespół stara się również o pieniądze z Komitetu Badań Naukowych i Unii Europejskiej.

Jak się pracuje nad hydrożelami? Opowiada prof. Janusz Rosiak, kierownik Zespołu Chemii Radiacyjnej Stosowanej Międzyresortowego Instytutu Techniki Radiacyjnej Politechniki Łódzkiej:

Zespół - To osiem osób.
Spokój, czy burza mózgów - Jedno i drugie. Każdy zajmuje się swoją częścią, ale w piątki spotykamy się i dyskutujemy - co udało się zrobić, co poprawić i jak.

Kłótnie - Zdarzają się, ale tylko twórcze. Ja je nawet lubię, bo cenię naukowców, którzy bronią swojego zdania. U nas nie ma układu mistrz i uczniowie. Jesteśmy partnerami. Jak w przeciągu roku ktoś się ze mną nie pokłóci, to nawet obawiam się, czy trochę nie umiera umysłowo.

Czas wolny - Pracujemy do wieczora. Zdarza się, że współmałżonkowie dowożą nam kanapki. Ale lubimy też spotkać się po pracy. Ostatnio mamy sporo okazji. Przyjeżdżają do nas doktoranci z całej Europy. Gdy wracają do siebie, przed wyjazdem robią imprezy pożegnalne. Ostatnio u Włoszki i Greka było bardzo sympatycznie.

Eureka! Są takie momenty? - Nie przeżyliśmy czegoś takiego. Wszystko rozkręca się stopniowo. W piątek każdy mówi o czymś innym, a koło wtorku zaczyna się zazębiać. Oczywiście zdarza się, że ktoś wymyśli coś wspaniałego, bo wpadnie, że warto substancję schłodzić a nie ogrzać. Ale na odkrycia, które zmienią świat, to już nie te czasy.

Jak pracują Polacy, a jak Amerykanie? - Tak samo. W świecie nauki nie ma różnic. Czasem zdarza się, że ktoś ma nietypowe upodobania. Jest u nas np. Grek, który lubi pracować w nocy. Wstaje w południe, a potem siedzi do trzeciej w nocy. Ale uogólnić się nie da.

http://miasta.gazeta.pl/lodz/1,35153,2448431.html